Eigenlijk stond voor vandaag onze familiedag gepland, maar door het verzetten van de kringdag begaven we ons vandaag naar Lieshout. Daar had in drie maanden tijd het Sint Servatiusgilde de kringdag uit de grond gestampt. En hoe! Het was een zeer sfeervolle kringdag, juist door de eenvoudige, kleinschalige opzet. Complimenten aan de organisatie!
Vóór de optocht verzamelden we ons op het feestterrein, om ons tegen enen klaar te maken voor de optocht. We hadden een mooie groep van 23 personen, met als blikvangers onze jongste gildezusters Fiene en Noëlle. Dat vond ook het publiek, want van de kant ontvingen we vele goedkeurende geluiden. En ook de jury was lovend over onze presentatie tijdens de optocht. Helaas kon koning Henk deze keer niet deelnemen aan de kringdag. Daarom werd hij waargenomen door oud-koning Rob. De wisselende functies zorgden bij de organisatie voor hoofdbrekens. Zo werd waarnemend koning - ‘kapitein Rob Thijs’ – in de optocht op zijn beurt vervangen door ‘commandant Rob van de Ven’, die eigenlijk geen lid kon worden, omdat hij niet in Lierop woont, en bovendien niet van de juiste bloedgroep was. Maar goed, kleinigheidjes houd je altijd. Na de optocht, de massale opmars en het slangendefilé zochten onze gildezusters en -broeders de gezelligheid op het feestterrein op. Daar hief de boerenkapel het ‘lang zal hij leven’ aan voor onze jarige hoofdman, waarop de feestgangers uit volle borst invielen. Elders op het terrein namen Dirk, Guus en Stijn, en Peter, Wim en Luc als drietal deel aan het kruisboogschieten. Helaas hadden de neefjes Stijn en Luc een zware nacht achter de rug, zodat ze tussen het schieten door af en toe de oogjes dicht moesten doen.
Rond acht uur begaven onze broeders en zusters zich weer naar Lierop, waar zij in ons gildehuis onder het genot van een drankje terugblikten op een mooie, geslaagde kringdag. En natuurlijk moest er nogmaals gezongen worden voor de jarige hoofdman (omdat hij daar zo van geniet). Wat ontdaan door alle indrukken vergat waarnemend koning Rob zijn telefoon. Gelukkig werd deze, inclusief herinneringsschild, goed verpakt thuisbezorgd. Plichtsgetrouw bleven Jos, Lambert en Jan als laatsten zitten, zodat zij zich er van konden verwittigen dat iedereen veilig huiswaarts was gekeerd.